Schattenjacht Sterrenduister

De gastenkamer had net zo goed de eetkamer kunnen zijn. Een lange tafel omringd door stoelen domineert de ruimte van groen behang en vele ramen. Eten is er echter niet te vinden; het tafelblad is bedekt met stapels papier. Tabellen, formules en grafieken zijn op de pagina's afgedrukt. 

Naast het papierwerk staat mevrouw Alafir – of beter, Yasmin. Ze haat het om mevrouw genoemd te orden, zeker door studenten zoals jij. Ze is immers maar een paar jaar ouder. Toch blijf je vanbinnen struikelen over een trede verschil in klasse. Yasmin heeft namelijk haar studie allang afgerond en werkt nu als promovenda voor professor Nagas. Yasmin geeft ook college voor enkele vakken die je volgt aan de universiteit. Zo heb je haar leren kennen. 

Ze kijkt naar je op met een frons. 'Dat is een leuke verrassing. Wat doe jij nou hier? Heeft de professor je uitgenodigd?'

'Dat niet, maar ik heb wel iets voor haar.' Je biedt Yasmin je envelop aan. 

De promovenda bekijkt de envelop. 'Ah, eindelijk. We wachten al een tijdje op een antwoord van Maraq. Dit kunnen we vast goed gebruiken.' 

'Gebruiken waarvoor?'

‘Je hebt al college gehad over de Verduistering, toch?’

Je knikt. Vrijwel al je lessen benoemen het onderwerp minstens een keer. ‘De sterren doven en we hebben geen flauw idee waarom.’ En niemand doet er wat aan, voeg je er bijna aan toe. Gelukkig slik je nog op tijd je eigen tong in; een van de mensen die hier wel wat aan wil doen, staat immers voor je.

 
Yasmin kijkt net zo ellendig als jij je voelt. ‘We doen ons best. De professor is constant met de Rajunsa in gesprek. De Raad blijft echter het verdwijnen van de sterren niet zien als een probleem. In plaats van ons te helpen, gooien ze blokkades op.’ Ze wappert met de envelop. ‘Vandaar dat dit er zo lang over gedaan heeft om hier te komen.’

​