Schattenjacht Sterrenduister

Ondanks de waarschuwing op de deur, is er geen slot die je tegenhoudt. Je duwt de deur open. Er is niemand aanwezig. Wat een mazzeltje. Een groot bureau staat in het midden van de ruimte, omringt door boekenkasten. Alles is geordend en netjes, zelfs geen leunt scheef tegen zijn buurman aan. Je blik valt op een lijst met sterren en een document dat de helft van het bureau in beslag neemt. Het is een sterrenkaart – een oude, zo te zien. Er staan duizenden puntjes op getekend, een gigantisch contrast vergeleken met het handjevol sterren dat jij gewend bent om te zien wanneer je naar de hemel staart. Zelfs de Melkweg was op de kaart ingetekend. Wat een prachtig gezicht moet dat wel niet zijn geweest. De hemel van nu is vrijwel inktzwart. De sterren doven uit, een voor een. Een donkere leegte blijft op hun plek over. Eenzelfde leegte vult jouw hart. Toch blijf je naar de kaart staren. Misschien komt die nog van pas.